مىتواند قرائت يا تلبيهء خود را تا هنگام عمل اصلاح كند مانعى ندارد . مسألهء 155 ) كسى كه شرعاً نمىتواند نايب شود هرگاه نيابت را قبول كند و حجّ نيابتى بجا آورد ، نه استحقاق اجرت المثل دارد و نه اجرت‌المسمّى ، اعمّ از آن كه منوب عنه يا مستنيب هنگام نيابت وضعيّت نايب را بدانند يا ندانند . مسألهء 156 ) كسى كه به احرام صحيحى محرم شده نمىتواند نيّت خود را عوض كند و آن را به عنوان نيابت از ديگرى قرار دهد ، بلكه بايد با همان نيّتى كه از آغاز داشته ، عمل را به پايان برساند . مسألهء 157 ) شرط ايمان ، همان گونه كه در اصل نيابت ، معتبر است ، در ساير اعمالى كه نيابت در آن جايز است مانند سنگ زدن به جمرات و طواف ، نيز شرط است . شرط ايمان در كسى كه به نيابت از ديگرى قربانى مىكند معتبر نيست ، هرچند مؤمن بودن ذابح موافق با احتياط مستحبّى است . مسألهء 158 ) براى اكتفا كردن به حجّ نيابتى لازم است كه علم يا حجّت شرعى مبنى بر اين كه نايب عمل را انجام داده ، وجود داشته باشد . بنابراين اگر ترديد وجود داشته باشد كه آيا نايب عمل را انجام داده يا نه ، نمىتوان ذمّهء منوب‌عنه را برىء دانست . ولى اگر اصل انجام عمل معلوم باشد و تنها در صحّت و درستى عمل ترديد